چرا حکومت تظاهرات سنتی ضد اسراییلی به پا نکرد در حالی که جهانیان بر علیه اسراییل تظاهرات کردند؟

برای برگزاری راهپیمایی ضد اسراییلی کافی بود اسراییل کوچکترین عملی انجام دهد تا حکومت شروع به تبلیغات بسیار وسیع برای راهپیمایی علیه اسراییل کند و با به پا کردن راهپیمایی نشان دهد که حامی فلسطین و مردم آنجاست. ولی این بار که در تمام دنیا تظاهرات بر ضد اسراییل به خاطر حمله به کشتی صلح برپا شد در ایران اینبار هیچ راهپیمایی از طرف حکومت برگزار نشد و حاکمیت تنها به محکومیت زبانی رژیم اسراییل بسنده کرد. به نظر من مهمترین علل این واکنش حکومت موارد زیر است:
1- ترس حاکمیت از تصاحب راهپیمایی نمایشی حکومت توسط مردم و فرصتی برای مردم برای نشان دادن مخالفت خود با این حکومت که اگر اینگونه می شد حاکمیت نمی توانست به سرکوب مردم اقدام کند چون این کار دوباره رژیم ایران را همانند رژیم اسراییلی به جهانیان نشان می داد و در راهپیمایی که قرار بود ظلم و کشتار را محکوم کند حال به سرکوب مردم منتهی می شد.
2- نبود پایگاه مردمی مخصوصا در تهران. حاکمیت برای راهپیمایی هیچ پایگاه مردمی ندارد و نمی تواند عده زیادی را به خیابان ها بیاورد مگر با اتوبوس از شهرهای دیگر و خرج ها بسیار زیاد که باز هم تعداد زیادی را نمی تواند جمع کند که این خود یک افتضاح بزرگ برای حکومت است.
3- رژیم برای هر مناسبتی توانایی اتوبوس کشی به تهران را ندارد و فقط برای برخی مراسم ها می تواند این کار را انجام دهد. هر چند که با این همه خرج نتوانست جمعیت زیادی را برای نماز جمعه 14 خرداد گرد خود جمع کند.
4- راهپیمایی در این شرایط دقیقا همان افتضاحی را برای حاکمیت در پی دارد که راهپیمایی 26 آذر برای پاره کردن عکس امام برای حاکمیت داشد که تعداد جمعیت به 10 هزار نفر هم نرسید.
شاید امید رژیم به جمعیتی بود که به خیال خود می توانند در 14 خرداد از سراسر ایران می توانند جمع کنند و با این جمعیت به تظاهرات بپردازند، ولی با مواجه شدن با آن جمعیت اندک تظاهرات را فراموش کردند